Mija 300 lat od powstania Wyższego Seminarium Duchownego, najstarszej uczelni wyższej w Kielcach. Czas powstawania obejmuje lata 1724-1727, od decyzji o utworzeniu uczelni do rozpoczęcia nauki przez pierwszych kleryków. Jakie były początki uczelni?

Pierwsze to była myśl soboru trydenckiego, aby zakładać seminaria. Drugie to postanowienie biskupa krakowskiego Felicjana Konstantego Szaniawskiego, który zapragnął, aby w Kielcach przy Pałacu Biskupim, przy kapitule, mogło funkcjonować seminarium duchowne. Biskup zwrócił się do stowarzyszenia księży, nazywanych od ich założyciela, bartoszkami lub od sposobu wspólnego życia (in communi viventium) – komunistami, aby rozpoczęli prace organizacyjne przy stworzeniu seminarium.

Jak kształtowała się kadra wykładowców?

W okresie staropolskim mamy cały zestaw przedmiotów wykładanych w seminarium: teologia, filozofia, kaznodziejstwo, nauki biblijne, katecheza, liturgia. Pierwszym wykładowcą filozofii był ks. Bartłomiej Breszkowski. Pod koniec jego wykładów w lipcu 1728 roku zorganizowano dyskusję z logiki, dedykowaną fundatorowi, czyli biskupowi Szaniawskiemu. Wypowiedzi spisał alumn Jezierski i one zachowały się w seminarium kieleckim w formie rękopisu pod nazwą „Vita spinosa”. Drugim wykładowcą filozofii był ks. Kruszewski. On w 1730 roku zorganizował ciekawą dysputę na odpust Świętej Trójcy z benedyktynami świętokrzyskimi. Zarówno na pierwszej, jak i na drugiej dyspucie alumni seminarium ćwiczyli się, poprzez staropolski popis, w umiejętności posługiwania się tematyką filozoficzną. Obie dysputy były wielkim wydarzeniem. Zorganizowanie ich, już na początku istnienia seminarium, wskazuje, że wykładowcom zależało na jakości kształcenia. Świadczy też o rozmachu intelektualnym, jakiego sobie życzył biskup Szaniawski.

Kim byli pierwsi studenci i wykładowcy? Czego nauczano w pierwszych latach kształcenia? Co skrywają źródła dotyczące pierwszych lat funkcjonowania uczelni? – opowiemy w audycji „Historia na fali” w czwartek 1 października o godz. 20 w Radiu eM Kielce.